جلسۀ افتتاحیۀ کلاس حکمت و عرفان با بستر آثار علامه حسن‌زاده بود: نه منبر یک‌طرفه، بلکه درس‌وپرسش با فرم سطح علمی. استاد چند کتاب را به‌عنوان گزینه‌های مسیر نام برد (معرفت نفس ۱۵۳ درس، نهج الولایه، عیون مسائل النفس / سرح العیون، سیر و سلوک علامه طباطبایی). دو هدیه داد: ذکر «یا حی یا قیوم، یا من لا اله الا انت» برای صفای باطن و قوت قلب؛ و دستور کوزۀ سفالِ آب‌ندیده در شب اول رجب (۳۰ وضو، ۳۰ سورۀ قدر، نوشیدن و وضو و مصرف خانگی — بدون افزودن تربت/زمزم که حرمت ایجاد کند). سپس نقشهٔ سلوکی سه ماه را گفت: رجب = ورود به شهرِ انسان کامل، شعبان = صحن حرم، رمضان = روضه، لیلة‌القدر = مزار. محور نظری جلسه تجرید بود، به‌ویژه از نامهٔ آیت‌الله ملکی تبریزی به آیت‌الله کمپانی و شرح علامه طباطبایی: ما خارج را مستقیماً حس نمی‌کنیم؛ محسوسِ بالذات صورتِ خیالیِ خودمان است؛ بدون عبور از عالم مثال/قوهٔ خیال نمی‌توان به عقل و «عالم امیرالمؤمنین» رسید. شعر پایانی: «بیرون ز تو نیست آنچه در عالم هست…». تکلیف: نوشتن فهم از تجرد برزخی روی فرم.