جلسه با هدیهٔ عملی شروع می‌شود: دعای تقویت حافظه پس از هر نماز واجب («سبحان من لا یعتدی… اللهم اجعل لی فی قلبی نوراً…») با تأکید بر اذن استاد و پرهیز از اذکار بی‌ضابطه. سپس مسیر کتابی روشن می‌شود: پس از معرفت نفس، گنجینهٔ گوهر روان؛ و خواندن اصول بیست‌وسه‌گانهٔ ابتدای کتاب. سه اصل اول مرور می‌شود: (۱) مغایرت نفس با مزاج؛ (۲) مغایرت نفس با بدن در عین وحدت وجودی ظاهر/باطن؛ (۳) تجرد برزخی نفس ناطقه در مقام خیال و مثال متصل. سؤال مرکزی: چرا هم نفس امّاره داریم هم مطمئنه، در حالی که نفس مرتبهٔ باطن است؟ پاسخ از لسان علامه (از مسیر مصباح الانس ← مفتاح الغیب قونوی ← ابن‌عربی): روح به‌خاطر تعلق به ماده/بدن نام نفس یافته؛ بدن حدّ یقف ندارد؛ نفس در این حال مظهر جهنم و «هل من مزید» است. همهٔ مشکلات زیر سر تعلق نفس به بدن است؛ عالم بالا دار تزاحم نیست، این نشئه هست. مراد از کشتن/کشیک نفس: زمام بدن را گرفتن تا زیاده‌خواهی نکند — نه نابودی نفس. هشدار عملی: نفسِ «خفته از بی‌آلتی» با فراهم شدن اسباب اژدها می‌شود؛ تظاهر مذهبی بدون عجین شدن خطرناک است.