جلسۀ دوم (نیم‌ساعت درس): افتتاح با سورۀ قدر و دعای استعاذه، سپس هدیۀ عملی: بعد از هر نماز واجب و تسبیحات حضرت زهرا، قرائت آیة‌الکرسی تا خدا کفیل تعلیم علم شود؛ پیوند با «عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ» و اینکه اسماء ≈ اشیاء به‌معنای جلوه‌های حق، با استناد به تسبیح همه‌چیز (إسراء ۴۴). خاطرهٔ کوتاه از محضر علامه حسن‌زاده و برکت همان دستور. مرور لبّ جلسۀ پیش از زبان علامه طباطبایی: اولین مرحلۀ تجرد آنجاست که خود را در عالم مثال خود می‌بینی؛ قوۀ خیال صوت/حس مادی را برای نفس قابل‌چشیدن می‌کند و گذر از آن به عقل (عالم امیرالمؤمنین) است. فلسفۀ حضور در کلاس: پیِ حق گشتن. بهترین واژه‌ها برای معرفی خدا از نظر استاد پس از هزاران جلسه: حق و وجود (مساوق هم؛ تمهید القواعد ابن‌ترکه). ارجاعات منابع: مفتاح الغیب/مصباح الأنس، شرح قیصری بر فصوص، شفا و اشارات ابن‌سینا، فارابی، شرح اسفار (جلسۀ ۶۲)، قضا و قدر علامه دهدار با نقل قونوی: «إنّ الحقّ هو الموجود» — موجودات خدا نیستند بلکه ربط ظهور با حق دارند. جمع‌بندی: ملاقات حق همین‌جا = معنای موت اختیاری؛ برزخ برای چنین کسی «برداشته» به‌معنای عبور سریع است نه حذف مسیر.