بخش مباحثهٔ همان روزِ افتتاح: پرسش از آیهٔ شمس «فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا» و اینکه آیا الهام از جنس قوهٔ خیال است. استاد گفت الهام از بالاست (نه از دنیا)، با مراتب اعلام / الهام / القاء / ایحاء؛ القاء می‌تواند شیطانی باشد، الهام نه. نزول فیض: روح → عقل → وهم → خیال؛ اگر یکی آلوده باشد، انتقال قطع می‌شود یا آنچه می‌رسد القای شیطان است. صورت‌های خیالیِ ظاهر نزدیک‌اند، برداشت باطنی (لذت/وحشت) به آینهٔ نفس برمی‌گردد. بحث وحدت وجود با احتیاط: همه‌چیز ظهور/جلوهٔ حق است نه اینکه «همه‌چیز خداست» (آن را شرک خواند). الصمد = لا جوف له؛ عالم اطوار وجودی حق (نوح ۱۴). محور قرآنی دوم: فصلت ۵۳ — نشان‌دادن آیات در آفاق و أنفس تا یَتَبَيَّنَ أَنَّهُ الْحَقُّ؛ ضمیر مفرد است نه جمع. تمثیل خورشید و پرتو؛ توحید ناب قرآنی. ادامه: پاکی قوهٔ خیالِ کودک، حسن‌ظن و طلب دلیل، زمان خط/ذکر (بین‌الطلوعین و…)، و ملائکه به‌مثابهٔ قوای وجودی (باصره/سامعه/…).